فرض کنید در یک نزاع دستهجمعی، یک نفر کشته میشود ولی معلوم نیست کدام یک از شرکتکنندگان ضربه مهلک را زده است. این ماده، حکم چنین وضعیتی را روشن میکند. اگر در این پرونده، نشانههایی وجود داشته باشد که ظن قاضی را به یک یا چند نفر از متهمان بیشتر کند (به این حالت «لوث» میگویند)، آنگاه نوبت به «قسامه» میرسد یعنی اولیای دم باید با سوگند خوردن پنجاه نفر، اتهام خود را ثابت کنند. اما اگر هیچ نشانهای (لوث) در کار نباشد، راه حل دیگری پیشبینی شده است. اولیای دم میتوانند از همه متهمان بخواهند که سوگند بخورند که قاتل نیستند. اگر همگی سوگند خوردند، در قتل، دیه مقتول از بیتالمال (خزانه دولت) پرداخت میشود و در جرایم غیر از قتل مثل نقص عضو، دیه به طور مساوی بین همه متهمان تقسیم میشود. ماده یک استثنای مهم هم دارد: اگر خود متهمان به جنایت اقرار کرده باشند (مثلاً هر دو بگویند «من زدم»)، در این صورت اولیای دم یا خود مجنیعلیه (نفر آسیبدیده) در صورت زنده بودن، حق دارند برای گرفتن دیه کامل به هر کدام از متهمان که میخواهند مراجعه کنند. در این حالت فرقی نمیکند که جنایت عمدی بوده یا غیرعمدی و حتی قتل باشد یا نباشد. هدف این تبصره، سادهسازی دریافت حق در شرایطی است که چند نفر همزمان ادعای انجام جنایت را میکنند.