اگر کسی کاری انجام دهد که به پرداخت دیه محکوم شود و خودش مسئول پرداخت آن باشد، اما پیش از پرداخت دیه از دنیا برود، دیه به عنوان یک بدهی عادی در میان سایر بدهیهای او محسوب میشود. یعنی دیگر فرقی میان دیه و سایر قرضهای مالی فرد متوفی نیست و هر دو از دارایی باقیمانده از او پرداخت میشوند. نتیجه این است که ورثه یا افرادی که مسئولیت اداره اموال متوفی را دارند، باید دیه را مانند هر بدهی دیگری از ماترک (اموال بهجامانده) بپردازند. اولویت پرداخت دیه نسبت به سایر بدهیها تابع قواعد عمومی ارث و دیون است و دیه از حقوق ممتاز مانند نفقه یا مهریه محسوب نمیشود، مگر اینکه در قانون اولویت جداگانهای برای آن پیشبینی شده باشد. این ماده تنها زمانی کاربرد دارد که خود مرتکب مستقیماً مسئول پرداخت دیه باشد، نه اینکه شخص دیگری مثل عاقله یا بیمه آن را بپردازد. در چنین حالتی، با فوت مرتکب، دیه بهعنوان یک دین عادی باقی میماند و از اموال او برداشت میشود.