بر اساس این ماده قانونی، اگر فردی که توانایی تکلم دارد، زبان شخص لال را قطع کند، دیگر قصاص (مقابله به مثل) اجرا نمیشود و فقط دیه (غرامت مالی) پرداخت خواهد شد. اما در مقابل، اگر فرد لال زبان فرد لال دیگری را قطع کند، قصاص ممکن است و دیه در نظر گرفته نمیشود. همچنین اگر فرد گویا زبان فرد لالی را قطع کند، باز هم قصاص جایز نیست و صرفاً دیه پرداخت میشود. نکته دیگر این است که در مواقع مشابه، زبان شخص لال در مقابل زبان شخص لال دیگر و زبان شخص گویا در مقابل زبان شخص گویا قابل قصاص است. همچنین برای قصاص، وجود حس چشایی در زبان مهم است: اگر زبانی حس چشایی ندارد (مثلاً به دلیل بیماری یا حادثه قبلی) و فردی آن را قطع کند، نمیتواند در برابر زبانی که حس چشایی دارد قصاص شود. در واقع، قانون برای قصاص، سلامت کامل عضو را شرط میداند.