این ماده شرایط ویژهای را برای قصاص عضو تعیین کرده که باید دقیقاً رعایت شوند. اول اینکه عضوی که قرار است قصاص شود باید دقیقاً همان عضوی باشد که مجرم آسیب رسانده، مثلاً نمیتوان به جای انگشت، دست را قطع کرد. دوم اینکه مقدار قصاص باید با میزان جنایت برابر باشد، یعنی اگر مجرم فقط بخشی از انگشت طرف را بریده، نمیتوان تمام انگشت او را قصاص کرد. سوم اینکه اگر اجرای قصاص باعث شود مجرم جان خود را از دست بدهد یا به عضو دیگری از او آسیب برسد، قصاص انجام نمیشود. چهارم اینکه عضو سالم را نمیتوان در برابر عضو ناسالم قصاص کرد، مثلاً اگر چشم طرف مقابل نابیناست، نمیتوان چشم سالم مجرم را درآورد. پنجم اینکه عضو اصلی مثل دست را نمیتوان در برابر عضو غیراصلی مثل انگشت اضافه قصاص کرد. ششم هم اینکه عضو کامل مثل دست کامل را نمیتوان در مقابل عضو ناقصی که از مچ قطع شده قصاص کرد. تبصره این ماده وضعیتی را پیشبینی کرده که مجرم عضو مورد نظر را ندارد. مثلاً اگر مجرم دست راست نداشته باشد، دست چپ او قصاص میشود. اگر دست چپ هم نداشته باشد، نوبت به پا میرسد. این تبصره نشان میدهد که قانونگذار سعی کرده حتی در شرایط خاص هم امکان اجرای قصاص عضو را فراهم کند، ولی در عین حال محدودیتهای شرعی و عقلی را هم در نظر گرفته.