اگر کسی در یک ماجرا چند عضو بدنِ یک نفر را عمداً قطع کند یا از کار بیندازد، اما خودش به اندازه کافی عضو نداشته باشد که بشود همان تعداد را از او قصاص کرد (مثلاً هر دو دستِ بزهدیده را بزند و خودش فقط یک دست داشته باشد)، قانون میگوید: تا جایی که ممکن است، قصاص اجرا میشود. یعنی به اندازه عضوی که خود مرتکب دارد، از او میبرند. برای بقیه اعضایی که قصاصشان ممکن نیست، او باید دیه (خسارت معین شرعی) بدهد و همچنین به مجازات تعزیری که در کتاب پنجم قانون تعزیرات تعیین شده محکوم میشود. این حکم مخصوص جایی است که جنایت عمدی و قصاصپذیر بوده، ولی از نظر تعداد عضو امکان اجرای قصاص کامل نباشد. در واقع قانون هم حق قصاص بزهدیده را تا حد ممکن نگه داشته و هم برای باقی آسیبها، راه جبران مالی و مجازات بازدارنده را پیشبینی کرده است. منظور از «تعزیر» هم مجازاتی است که میزان آن در شرع مشخص نیست و به تشخیص قاضی تعیین میشود، مانند حبس یا جزای نقدی.