وقتی چند نفر به یک نفر حمله میکنند و هرکدام آسیبهای متفاوتی به او میزنند، اما همهٔ این آسیبها باعث مرگ او نمیشود، قانون بین آنها تفاوت قائل میشود. فقط کسانی که آسیبشان مستقیماً باعث مرگ شده، شریک در قتل محسوب میشوند و ممکن است به قصاص نفس محکوم شوند. اما بقیهٔ افرادی که در حمله شرکت داشتهاند ولی آسیبشان عامل مرگ نبوده، طبق این ماده قصاص عضو نمیشوند و تنها باید دیهٔ آسیب وارد شده را بپردازند. برای مثال، اگر سه نفر به کسی حمله کنند و یکی با ضربه چاقو به قلب او را بکشد و دو نفر دیگر فقط او را زخمی کنند، فقط فرد اول قصاص میشود و آن دو نفر دیگر به قصاص عضو یا پرداخت دیه برای همان زخمی که زدهاند محکوم میشوند. در این موارد باید پزشکی قانونی تشخیص دهد که کدام آسیب مرگبار بوده و کدامها صرفاً جراحت یا نقص عضو ایجاد کردهاند. این ماده در واقع قاعدهٔ مهمی را روشن میکند: برای قصاص نفس، شرکت در حمله کافی نیست، بلکه باید آسیب واردشده توسط آن شخص علت اصلی مرگ باشد. در غیر این صورت حکم هر متهم بر اساس شدت آسیبی که خودش وارد کرده جداگانه تعیین میشود.