این حکم مربوط به جایی است که شاکی از متهم میخواهد برای اثبات بیگناهی خود سوگند یاد کند (قسامه). در چنین شرایطی، متهم موظف است برای تبرئه شدن، سوگندهایی را بر اساس تعداد معینی که قانون تعیین کرده (نصاب) به جا آورد. حال اگر متهم افراد دیگری را داشته باشد که با او سوگند بخورند، باید به اندازه نصاب، سوگندخورنده فراهم کند. اگر تعداد آنها از نصاب کمتر بود، همان افراد یا خود متهم سوگندها را تکرار میکنند تا به عدد لازم برسند. اما اگر هیچ کس دیگری حاضر به سوگند نشد، خود متهم - چه مرد و چه زن - باید تمام سوگندهای مورد نیاز را به تنهایی تکرار کند و پس از آن تبرئه میشود. در عمل، این ماده نشان میدهد که در برخی دعاوی، بهویژه مواردی که دلیل دیگر وجود ندارد، سوگند متهم میتواند راهی برای رهایی از اتهام باشد؛ حتی اگر مجبور باشد خودش بارها سوگند یاد کند.