در دعوایی که نشانههای کافی برای ظن قاضی به مجرم بودن متهم وجود نداشته باشد، یا فقط به خاطر حضور او در صحنه جرم نتوان به او شک کرد، این وضعیت «لوث» محسوب نمیشود. یعنی دادگاه نمیتواند از متهم بخواهد که برای اثبات بیگناهی خود پنجاه سوگند یاد کند. در چنین حالتی، اگر متهم تنها یک بار سوگند بخورد که مرتکب جرم نشده، از اتهام تبرئه میشود. پس این ماده دو شرط اصلی دارد: نخست اینکه هیچ قرینه یا امارهای که ایجاد ظن منطقی کند وجود نداشته باشد، و دوم اینکه صرف حضور متهم در محل وقوع جرم دلیل کافی برای متهم کردن او نباشد. در عمل، اگر کسی در صحنه جرم دیده شود ولی دلیل دیگری علیه او نباشد، با یک سوگند ساده از اتهام رها میشود. این حکم برای جلوگیری از محکومیت افراد بیگناه بر اساس شبهات ضعیف وضع شده است.