این حکم به وضعیت اعضای گروههای باغی میپردازد که پیش از هرگونه درگیری مسلحانه یا بهکارگیری سلاح بازداشت میشوند. قانونگذار برای این افراد دو حالت در نظر گرفته است: اگر در زمان دستگیری، گروه باغی همچنان دارای تشکیلات منسجم و رهبری واحد باشد، مجازات آنها حبس درجه سه است که حداقل ده سال و حداکثر پانزده سال خواهد بود. اما اگر شبکه و ساختار فرماندهی گروه پیش از دستگیری از هم پاشیده باشد، مجازات به حبس درجه پنج کاهش مییابد که مدت آن بین یک تا پنج سال تعیین شده است. ملاک اصلی در این ماده، زمان دستگیری و نبود درگیری یا استفاده از سلاح است. بنابراین صرف عضویت در گروه باغی که هنوز سازمان و مرکزیت خود را حفظ کرده، حتی اگر فرد نقشی در عملیات مسلحانه نداشته باشد، مجازات سنگینتری را به دنبال دارد. در مقابل، اگر گروه باغی پیش از دستگیری عملاً متلاشی شده باشد، قانون با تخفیف مجازات با اعضای آن رفتار میکند. منظور از «سازمان و مرکزیت» وجود ساختار سلسلهمراتبی، فرماندهی واحد و هماهنگی میان اعضای گروه است. این ویژگیها نشان میدهد که گروه هنوز توانایی برنامهریزی و اقدام جمعی را دارد. در صورت از بین رفتن این ساختار، اعضا صرفاً به دلیل عضویت سابق و نه خطر بالفعل گروه مجازات میشوند.