اگر شخص یا گروهی بهخاطر دفاع از خود یا دیگران در برابر افرادی که محارب شناخته میشوند (یعنی کسانی که برای ایجاد رعب و ناامنی سلاح میکشند) دست به اسلحه ببرد، از نظر قانونی محارب محسوب نمیشود. این حکم صرفاً در شرایطی کاربرد دارد که اقدام مسلحانه برای مقابله با محاربها صورت گرفته باشد و نه برای اهداف دیگر. در عمل، این ماده برای حمایت از شهروندان یا گروههایی است که در برابر تروریستها یا افراد مسلح خاطی از خود یا جامعه دفاع میکنند. کسی که در چنین موقعیتی از اسلحه استفاده کند، مشمول مجازاتهای سنگین محاربه (مانند اعدام یا حبس طولانی) نخواهد شد. با این حال، اثبات اینکه اقدام مسلحانه صرفاً برای دفاع در برابر محارب بوده، بر عهده فرد یا گروه مذکور است و دادگاه با توجه به شرایط و شواهد این موضوع را بررسی میکند.