این ماده به شرایطی میپردازد که سوگند خوردن به شکل معمول امکانپذیر نیست. اگر کسی که باید سوگند یاد کند، نتواند منظور خود را با اشاره یا کلام برساند، یا قاضی زبان او را نفهمد، یا شخص اصلاً نتواند حرف بزند، دادگاه موظف است از یک مترجم یا کارشناس کمک بگیرد تا منظور واقعی سوگندخورنده را بفهمد. مثلاً اگر فرد لال باشد و از زبان اشاره استفاده کند، دادگاه باید از کسی که به این زبان آشنایی دارد استفاده کند. هدف این حکم این است که حق سوگند خوردن برای همه افراد، صرفنظر از ناتوانی جسمی یا زبانی، تضمین شود. در عمل، دادگاه تعیین میکند که مترجم یا متخصص چه کسی باشد و او باید منظور سوگندخورنده را دقیقاً به قاضی منتقل کند. این کار باعث میشود که روند دادرسی عادلانه بماند و هیچکس به خاطر مشکل ارتباطی از حق خود محروم نشود. در نتیجه، اگر در جلسه دادگاه با چنین وضعیتی روبرو شوید، بدانید که قانون برای رفع این مانع راهکار دارد. استفاده از مترجم یا متخصص یک تکلیف قانونی برای دادگاه است و قاضی نمیتواند به بهانه نفهمیدن زبان یا اشاره، سوگند را نادیده بگیرد. این ماده از اصول دادرسی منصفانه پیروی میکند.