در دعاوی حقوقی و کیفری، ممکن است طرفین یا قاضی نسبت به صلاحیت و اعتبار یک شاهد تردید داشته باشند. برای رسیدگی به این تردیدها، قانون دو راهکار پیشبینی کرده است: جرح و تعدیل شاهد. جرح یعنی شاهدی برخلاف شرایط قانونی شهادت بدهد و بگوید که آن شاهد اصلی فاقد یکی از شرایطی است که قانون برای شاهد شرعی تعیین کرده، مثلاً نداند که شاهد اصلی دروغگو است یا حافظه ندارد. تعدیل هم برعکس آن است: فرد دیگری شهادت دهد که شاهد اصلی همه شرایط قانونی را دارد و قابل اعتماد است. این دو فرایند در جریان دادرسی انجام میشود و هدفشان سنجش درستی و قابل قبول بودن شهادت است. اگر جرح اثبات شود، شهادت شاهد اصلی بیاعتبار میشود و اگر تعدیل تأیید گردد، اعتبار شهادت افزایش مییابد. قاضی موظف است بر اساس این شهادتهای ثانویه درباره قبول یا رد شهادت اصلی تصمیم بگیرد. شرایطی که برای شاهد شرعی در نظر گرفته شده شامل مواردی مانند بلوغ، عقل، ایمان، عدالت و عدم وجود دشمنی شخصی با طرف دعوا است. بنابراین، جرح و تعدیل معمولاً به همین ویژگیها مربوط میشود و طرفین میتوانند برای اثبات یا رد آنها از شهود دیگر استفاده کنند.