برای این که شهادت یک نفر در دادگاه پذیرفته شود، او باید «عادل» باشد. یعنی قاضی یا کسانی که از او به عنوان شاهد یاد میکنند، باید او را کسی بدانند که اهل گناه و نافرمانی از دستورهای دینی نیست. بنابراین عدالت در اینجا یک ویژگی اخلاقی و دینی است که قاضی باید از آن مطمئن شود. اگر کسی در جامعه به فسق معروف باشد، یعنی شهرت داشته باشد که مرتب کارهای خلاف شرع انجام میدهد، یا مرتکب گناهان کبیره مثل دزدی و زنا بشود، یا حتی گناهان کوچک را مدام تکرار کند، شهادتش در دادگاه تا زمانی که تغییر در رفتارش ثابت نشده قبول نمیشود. یعنی تا وقتی قاضی مطمئن نشود که او واقعاً توبه کرده و از آن کارها دست کشیده و آدم درستکاری شده، نباید به حرفش در دادگاه ترتیب اثر داد.