شهادت در دادگاه برای اثبات برخی جرائم و دعاوی، شرایط خاصی دارد. بر اساس این حکم، شهادت افرادی که به طور معمول در یادآوری مطالب دچار مشکل هستند، مانند کسانی که فراموشکاری یا اشتباهکاری جزو عادات آنهاست، به عنوان یک شهادت شرعی و معتبر پذیرفته نمیشود. دلیل این امر احتمال بالای خطا و عدم دقت در اظهارات این افراد است. اما استثنایی برای این قاعده وجود دارد: اگر قاضی رسیدگیکننده به پرونده، با توجه به قرائن و اوضاع و احوال یا از طریق دیگری، یقین پیدا کند که در مورد همان شهادت خاص، شخص شاهد دچار فراموشی یا اشتباه نشده است، در آن صورت میتواند به شهادت او ترتیب اثر دهد. تشخیص این موضوع کاملاً به نظر و علم قاضی بستگی دارد. در عمل، مفهوم «شخص غیرعادی» در این ماده به کسی گفته میشود که فراموشی یا اشتباه کاری صفت غالب و همیشگی او شده باشد، نه اینکه یک بار به طور اتفاقی چیزی را فراموش کند. قاضی باید احراز کند که این حالت در شاهد وجود دارد یا خیر.