اگر شخصی در هنگام دیدن واقعه یا شنیدن موضوعی که قرار است بعداً به نفع یا علیه کسی شهادت دهد، نابالغ اما ممیز باشد (یعنی خوب و بد را بفهمد و بتواند دیدههای خود را درست بیان کند)، اما وقتی که میخواهد در دادگاه شهادت بدهد به سن بلوغ رسیده باشد، شهادتش پذیرفته میشود. در واقع ملاک اعتبار شهادت، سن شاهد در زمان تحمل یعنی زمان مشاهده یا شنیدن ماجراست نه زمان ادای شهادت در دادگاه. نتیجه عملی این ماده این است که شهادت یک فردی که در کودکی واقعهای را دیده و بعد از بالغ شدن آن را بازگو میکند، از نظر قانون معتبر شناخته میشود.