این حکم به شهادت افرادی میپردازد که دچار جنون ادواری هستند؛ یعنی گاهی هوش و حواسشان سر جاست و گاهی دچار حملههای جنون میشوند. قانون میگوید اگر چنین شخصی در دورهای که عاقل است (حالت افاقه) شهادت بدهد و همچنین از ابتدا تا انتهای شهادتدادن، یعنی از وقتی که ماجرا را دیده تا وقتی که در دادگاه حرف میزند، عاقل بوده باشد، شهادتش پذیرفته است. پس دو شرط مهم وجود دارد: هم زمان دیدن واقعه و هم زمان ادای شهادت در دادگاه باید در حالت عقل و هوشیاری باشد. نکته کلیدی این است که قانون شهادت این افراد را یکباره رد نکرده، بلکه با شرایطی قبول کرده است. اما اگر شخص در یکی از این دو مرحله دیوانه بوده باشد، شهادتش باطل است. این حکم به قاضی اجازه میدهد با احتیاط و بررسی دقیق وضعیت روحی شاهد، تصمیم بگیرد.