این ماده درباره وضعیتی صحبت میکند که کسی ادعا کند قانون را نمیدانسته است. اصل کلی این است که ندانستن قانون، مجرم را از مجازات معاف نمیکند. به عبارت دیگر، صرف اینکه فرد بگوید از حکم قانونی بیخبر بوده، برای رهایی از مسئولیت کیفری کافی نیست. دادگاهها معمولاً این ادعا را نمیپذیرند و فرض بر این است که همه افراد باید قوانین را بدانند. با این حال، دو استثنا برای این قاعده وجود دارد. اول، اگر به طور عادی و معمول برای آن شخص ممکن نبوده که از قانون مطلع شود - مثلاً اگر قانون جدیدی وضع شده باشد و فرد هنوز فرصت آگاهی پیدا نکرده باشد. دوم، اگر بر اساس شرع، ندانستن حکم به عنوان یک عذر پذیرفته شود. در این موارد خاص، ممکن است جهل به حکم سبب سقوط مجازات گردد. نکته مهم در تبصره این است که حتی اگر کسی بداند عملش ممنوع است ولی از نوع مجازات (مثلاً حبس یا جزای نقدی) یا میزان آن (مثلاً یک سال یا دو سال حبس) اطلاع نداشته باشد، این جهل تأثیری در مجازات ندارد و فرد باز هم به طور کامل مجازات میشود.