افرادی که به سن قانونی بلوغ نرسیدهاند، در صورت ارتکاب رفتارهای مجرمانه، بهجای مجازاتهای بزرگسالان، تحت اقدامات تأمینی و تربیتی قرار میگیرند. این اقدامات با هدف اصلاح، تربیت و بازپروری کودک یا نوجوان طراحی شدهاند و نه تنبیه صرف. منظور از «اقدامات تأمینی و تربیتی» مجموعهای از تدابیر از جمله نگهداری در کانون اصلاح و تربیت، سپردن به سرپرست یا نهادهای حمایتی، تعلیم مهارتهای اجتماعی و حرفهای، و نظارت قضایی است. قانونگذار با این رویکرد، پذیرفته است که کودکان به دلیل عدم رشد کامل عقلی و عاطفی، مسئولیت کیفری بهاندازه بزرگسالان ندارند و باید از مسیر تربیت به جامعه بازگردند. نکته قابل توجه این است که محتوای دقیق این اقدامات و نحوه اعمال آنها در مواد دیگر همین قانون مشخص شده است. بنابراین ماده ۱۴۸ صرفاً یک قاعده کلی را بیان میکند که مبنای برخورد با نوجوانان بزهکار را از تنبیه به اصلاح تغییر میدهد.