این ماده میگوید کسانی که به سن قانونی بلوغ نرسیدهاند، در برابر دادگاه کیفری پاسخگو نیستند و مجازات نمیشوند. سن بلوغ در قانون برای پسران پانزده سال تمام قمری و برای دختران نه سال تمام قمری تعیین شده است. نتیجه عملی این حکم آن است که اگر کودکی مرتکب جرمی شود، دستگاه قضایی او را محاکمه و مجازات نمیکند. در عوض، بسته به سن و نوع عمل، اقدامات تربیتی، نگهبانی یا تحویل به والدین یا نهادهای حمایتی مانند بهزیستی در نظر گرفته میشود تا کودک اصلاح شود. این قاعده یک اصل بنیادین حقوق کیفری ایران است و از کودکان در برابر تبعات سنگین نظام کیفری بزرگسالان محافظت میکند. البته در مواردی مانند دیه یا خسارت مالی، ممکن است مسئولیت بر عهده ولی یا قیم کودک باشد که موضوع ماده جداگانهای است.