این ماده میگوید که برای محکوم کردن کسی در جرایم غیرعمدی، باید ثابت شود که آن شخص مقصر بوده؛ یعنی خطایی از او سر زده است. تقصیر همان بی احتیاطی یا بی مبالاتی است. بی احتیاطی یعنی کاری که نباید انجام میداده، و بی مبالاتی یعنی کاری را که باید انجام میداده، ترک کرده است. فرقی نمیکند که آن خطا از روی سهلانگاری، نادیده گرفتن نکات ایمنی، کم بودن مهارت یا رعایت نکردن مقررات دولتی باشد؛ در هر صورت اگر رفتار مقصرانهای ثابت شود، شخص مسئول شناخته میشود. این قانون مخصوصاً در جنایات غیرعمدی مثل تصادفهای رانندگی یا خطاهای پزشکی کاربرد دارد. اگر کسی بر اثر این نوع خطاها به دیگری صدمه بزند، احکام مربوط به دیه و قصاص که در کتاب مخصوص این موارد آمده، اجرا میشود. پس فقط وجود خسارت کافی نیست؛ باید ثابت شود که فرد رفتارش مقصرانه بوده تا بتوان او را مجبور به پرداخت دیه کرد.