این اصل بنیادین حقوق کیفری به این معناست که هیچکس را نمیتوان به خاطر جرمی که دیگری مرتکب شده بازخواست یا مجازات کرد. هر فرد تنها در قبال رفتار مجرمانهی خودش پاسخگو است، نه اعمال دیگران. برای مثال، اگر پدری مرتکب جرمی شود، فرزند او به هیچ وجه مسئولیت کیفری ندارد. این قاعده که «شخصی بودن مسئولیت کیفری» نام دارد، تضمین میکند که مجازات فقط متوجه خود مرتکب جرم باشد. در عمل، این اصل مانع از آن میشود که دادگاهها فردی را به جرم دیگری محکوم کنند، حتی اگر رابطهی نزدیکی مانند خویشاوندی یا همسری بین آنها وجود داشته باشد. نتیجهی این اصل در دادرسی کیفری آن است که هر متهم فقط باید پاسخگوی افعال خود باشد و دادستان باید مستقیماً تقصیر همان شخص را اثبات کند. این قاعده از اصول مسلم حقوق کیفری مدرن است و در تمام مراحل دادرسی – از بازجویی تا اجرای حکم – رعایت میشود.