این ماده دربارهی مجازات تازهای است که برای کسانی در نظر گرفته شده که پیشتر به خاطر یک جرم عمدی سنگین (تعزیری درجه یک تا پنج) محکوم شدهاند و حالا دوباره مرتکب جرم عمدی دیگری (تعزیری درجه یک تا شش) میشوند. منظور از «حکم قطعی» رأیی است که دیگر راهی برای اعتراض به آن باقی نمانده و «اعاده حیثیت» هم به شرایطی گفته میشود که پس از گذشت مدتی، آثار محکومیت از سابقهی کیفری فرد پاک میشود. در چنین شرایطی، قانون حداقل مجازات جرم دوم را کمتر از چیزی که معمولاً در نظر گرفته میشود تعیین نمیکند؛ بلکه آن را میانگین حداقل و حداکثر مجازات تعیین شده در قانون برای آن جرم قرار میدهد. به عبارت دیگر، اگر قانون برای یک جرم حداقل یک سال و حداکثر سه سال حبس تعیین کرده باشد، حداقل مجازات برای این فرد دو سال حبس خواهد بود. علاوه بر این، دادگاه این اختیار را دارد که مجازات را سنگینتر هم بکند و تا یک چهارم بیش از حداکثر مجازات قانونیِ آن جرم برای فرد حکم صادر کند. مثلاً در همان مثال بالا، دادگاه میتواند تا سه سال و نه ماه حبس (یک چهارم بیش از سه سال) تعیین کند. این قانون فقط شامل جرایم تعزیری (مجازاتهای غیر حد، قصاص و دیه) میشود و جرایم عمدیِ درجهی شش هم که از این نظر درجهی پایینتری دارند، مشمول این تشدید مجازات میشوند.