این ماده میگوید که اگر قانون برای جنایتکاری که توبه کرده، تخفیف یا بخشودگی مجازات در نظر گرفته باشد، صرف ادعای توبهی او کافی نیست. دادگاه باید واقعاً مطمئن شود که او پشیمان شده و راه اصلاح را در پیش گرفته است. به زبان دیگر، قاضی موظف است نشانههای توبه را بررسی کند و صرفاً به حرف متهم بسنده نکند. نکتهٔ دیگر این است که اگر بعد از این که مجازات بر اساس توبه سبکتر یا بخشیده شد، معلوم شود که متهم فقط تظاهر به توبه کرده و واقعاً پشیمان نبوده، آن بخشودگی یا تخفیف باطل میشود و مجازات اصلی اجرا خواهد شد. حتی اگر مجازات از نوع تعزیر باشد، در این صورت دادگاه باید او را به سنگینترین میزان مجازات تعزیری که برای آن جرم تعیین شده محکوم کند.