اگر کسی به خاطر چند جرم مختلف به چند مجازات قطعی محکوم شده باشد، هر زمان که اجرای یکی از این مجازاتها شروع شود، آن شروع به اجرا باعث میشود که مرور زمان برای مجازاتهای دیگر هم قطع شود. یعنی دیگر نمیتوان ادعا کرد که چون مدت زیادی از صدور حکم گذشته، آن مجازاتها مشمول مرور زمان شده و قابل اجرا نیستند. برای مثال، فرض کنید شخصی به دو سال حبس و جزای نقدی محکوم شده است. اگر اجرای حکم حبس شروع شود، این شروع به اجرا مانع از آن میشود که برای حکم جزای نقدی ادعای مرور زمان شود. به بیان دیگر، شروع اجرای هر یک از مجازاتها، حکم سایر مجازاتهای صادر شده برای آن شخص را از شمول مرور زمان خارج میکند. منظور از «مرور زمان» در اینجا همان قاعدهای است که میگوید اگر مدتی از قطعی شدن حکم بگذرد و اجرا نشود، دیگر نمیتوان آن را اجرا کرد. این ماده استثنایی بر آن قاعده ایجاد میکند و میگوید به محض شروع اجرای یکی از مجازاتها، مرور زمان نسبت به بقیه مجازاتها بیاثر میشود.