بر اساس این قاعدهی مهم قانونی، برخی جرائم به قدری جدی در نظر گرفته شدهاند که هیچگاه از پیگرد، محاکمه یا اجرای مجازات آنها گذشت زمان نمیکند. یعنی هر اندازه هم که از زمان ارتکاب این جرمها بگذرد، قاضی میتواند پرونده را بررسی کند، حکم صادر نماید و دستور اجرای مجازات را بدهد. این استثنا فقط برای جرائمی است که خود قانون مشخص کرده و معمولاً شامل جرائم علیه امنیت کشور، جرائم مالی کلان، جرائم خشن و مواردی میشود که قانونگذار مصلحت ندیده با گذشت زمان از آنها چشمپوشی شود. منظور از «مرور زمان» این است که معمولاً پس از مدتی، دیگر نمیتوان کسی را به جرمی متهم یا مجازات کرد، اما این ماده آن قاعده را برای برخی جرائم لغو میکند.