این ماده میگوید اگر اجرای مجازات شروع شده باشد اما به دلیلی ناتمام بماند، تاریخ شروع مرور زمان از روز قطع اجرا محاسبه میشود. مثلاً اگر حکم حبس صادر و زندانی چند روز در زندان باشد اما بعد آزاد شود، مدت مرور زمان از همان روز آزادی شروع میشود. اگر اجرای مجازات چند بار قطع و وصل شود، ملاک آخرین باری است که اجرا قطع شده است. اما یک استثنای مهم وجود دارد: اگر خود محکومعلیه عمداً باعث قطع اجرا شود – مثلاً فرار کند – دیگر مرور زمان جاری نمیشود. یعنی هر وقت او را دوباره دستگیر کنند، باقیمانده مجازات را باید تحمل کند و گذشت زمان فایدهای ندارد. این قانون برای جلوگیری از سوءاستفاده محکومانی است که با فرار یا اقدام عمدی میخواهند از کیفر بگریزند.