این ماده فهرست بلندی از جرائم تعزیری را مشخص میکند که اگر بدون شکایت شاکی خصوصی یا گذشت او، تعقیب و مجازاتشان ممکن نیست. یعنی اگر کسی که از این جرائم زیان دیده، شکایت نکند یا بعد از شکایت گذشت کند، پرونده بسته میشود و مجرم مجازات نمیشود. این فهرست شامل جرائمی مانند توهین ساده، تهدید، تخریب اموال خصوصی، ورود غیرمجاز به ملک دیگری، و برخی جرائم علیه تمامیت جسمانی مانند ضرب و جرح عمدی است. همچنین شروع به این جرائم و کمک به ارتکاب آنها نیز قابل گذشت است. افزون بر این، هر جرم تعزیری که درجه پنج یا پایینتر باشد و توسط فرد زیر هجده سال انجام شود، اگر شرایط تبصره ۱ ماده ۱۰۰ این قانون و ماده ۱۲ قانون آیین دادرسی کیفری را داشته باشد، قابل گذشت محسوب میشود. یعنی برای این نوجوانان هم تا زمانی که شاکی خصوصی شکایت نکند، تعقیب کیفری آغاز نمیشود. تبصره ماده میگوید برای جرائم قابل گذشتی که مجازات حبس درجه چهار تا هشت دارند، دادگاه حداقل و حداکثر حبس را نصف میکند. مثلاً اگر قانون برای جرمی حداقل یک سال و حداکثر سه سال حبس تعیین کرده، با توجه به این تبصره، مجازات به حداقل شش ماه و حداکثر یک سال و نیم کاهش مییابد.