این ماده به دادگاه اجازه میدهد برای جرایم عمدی که مجازات قانونی آنها بین شش ماه تا یک سال حبس است، بهجای زندان از مجازاتهای دیگری مثل جزای نقدی یا خدمات عمومی استفاده کند. اما این اختیار وقتی از بین میرود که شرایط ماده ۶۶ وجود داشته باشد؛ مثلاً اگر مجرم سابقه محکومیت مؤثر داشته یا جرم او با برنامهریزی قبلی انجام شده باشد، دیگر نمیتوان حبس را با مجازات جایگزین عوض کرد. منظور از «مجازات جایگزین حبس» همان گزینههایی است که قانون بهجای زندان در نظر گرفته، مانند پرداخت جریمه، انجام کار در مراکز عمومی یا ممنوعیت از فعالیت خاص. این تصمیم کاملاً به تشخیص قاضی بستگی دارد و او با توجه به نوع جرم و شخصیت متهم میتواند حکم دهد که بهجای پشت میلهها بودن، مجازات دیگری اجرا شود. نکته کلیدی این است که این قانون فقط برای جرایم عمدی با حداکثر مجازات یک سال حبس کاربرد دارد. اگر جرمی غیرعمدی باشد یا مجازاتش بیش از یک سال یا کمتر از شش ماه حبس باشد، این ماده شامل آن نمیشود. همچنین در جرایم تعزیری درجه ۶ که مجازات آنها تا یک سال حبس است، دادگاه میتواند این اختیار را اعمال کند مگر اینکه موانع ماده ۶۶ پیش بیاید.