این ماده در واقع فهرستی از قوانین پیشین در زمینه دادرسی کیفری را ارائه میدهد و اعلام میکند که از تاریخ اجرای قانون جدید آیین دادرسی کیفری، تمام آن قوانین قدیمی دیگر اعتبار ندارند. منظور از «نسخ» یعنی قانون قبلی به طور کامل از بین میرود و دیگر نمیتوان به آن استناد کرد. پس از این تاریخ، هر پرونده کیفری باید صرفاً بر اساس قانون جدید رسیدگی شود. این تغییر شامل قوانین مختلفی از جمله قانون تشکیل دادگاههای عمومی و انقلاب، قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور کیفری مصوب ۱۳۷۸، و برخی مواد از قوانین دیگر مانند قانون مبارزه با مواد مخدر میشود. در عمل، این ماده تکلیف قضات، وکلا و همه دستاندرکاران نظام قضایی را روشن میکند که برای هر موضوع کیفری، تنها باید به قانون جدید آیین دادرسی کیفری مراجعه کنند و قوانین منسوخ شده در این فهرست دیگر مبنای تصمیمگیری نیستند.