این ماده میگوید هر جا که قانون آیین دادرسی کیفری انجام کاری مثل تحقیق یا اقدام دیگر را به عهده دولت گذاشته و آن کار هزینهبر است، مثلاً مواردی که در تبصره ماده ۱۴۵ و ۱۴۷ و مواد ۲۱۵ و ۳۴۷ و ۳۴۸ اشاره شده، دولت باید هر سال در بودجه کل کشور یک ردیف جداگانه برای این هزینهها در نظر بگیرد. یعنی هزینه این کارها از جیب دولت پرداخت میشود و باید از قبل در بودجه سالانه پیشبینی شده باشد تا ضمانت اجرایی داشته باشد. در عمل، این ماده تضمین میکند که وظایف مالی دولت در دادرسی کیفری، مثل هزینه تحقیقات محلی یا اقدامات قضایی، به خاطر نبود بودجه زمین نماند. اگر اعتبار کافی در بودجه پیشبینی نشود، ممکن است انجام آن تکالیف با مشکل روبهرو شود. پس این یک الزام بودجهای برای دولت است تا بتواند تعهدات قانونی خود را در فرآیند دادرسی عملی کند.