این ماده میگوید که فرآیند دادرسی در دادگاه تجدیدنظر استان از نظر شکلی، دقیقاً همان قوانین و مقررات دادگاه بدوی (مرحله نخست) را دنبال میکند. یعنی هر مرحلهای مثل احضار متهم یا طرفین، دستور جلب، بررسی دلایل و مدارک، صدور رأی و سایر تشریفات قضایی، در دادگاه تجدیدنظر هم باید مطابق همان آییننامهها و قواعد دادگاه نخستین انجام شود. این قانون برای همه پروندههایی که از دادگاه بدوی به دادگاه تجدیدنظر استان ارجاع میشود، الزامی است. منظور از «احضار» فراخواندن افراد برای حضور در دادگاه، «جلب» بازداشت قانونی فرد برای حضور اجباری، و «رسیدگی به ادله» بررسی مدارک و شواهد است. در نتیجه، اگر در دادگاه بدوی تخلفی در این تشریفات رخ دهد، دادگاه تجدیدنظر هم باید همان تخلف را تکرار کند، مگر اینکه قانون دیگری برای مرحله تجدیدنظر پیشبینی کرده باشد. نتیجه عملی این ماده این است که وکلا و طرفین دعوا میتوانند انتظار داشته باشند قواعدی را که در مرحله نخست رعایت میشود، در مرحله تجدیدنظر هم به کار گرفته شود. این یکسانسازی رویهها، از سردرگمی و بینظمی در دادرسی جلوگیری میکند و تضمینکننده رعایت اصول دادرسی منصفانه در هر دو مرحله است.