این ماده دربارهٔ وضعیتی صحبت میکند که کسی دیرتر از وقت قانونی درخواست تجدیدنظر یا فرجامخواهی بدهد. اگر چنین شخصی ادعا کند که دلیل خوب و قابل قبولی برای این تأخیر داشته، دادگاهی که رأی اولیه را صادر کرده باید اول آن ادعا را بررسی کند. اگر دلیل او را موجه تشخیص دهد، درخواستش را میپذیرد و اگر نه، آن را رد میکند. برای اینکه بدانیم چه دلایلی «موجه» محسوب میشوند، باید به ماده ۱۷۸ همین قانون مراجعه کنیم. آن ماده مواردی مثل بیماری سخت، فوت نزدیکان، حوادث غیرمترقبه یا موانع قهری را به عنوان عذر موجه معرفی کرده است. در عمل، قاضی دادگاه صادرکننده رأی تصمیم میگیرد که آیا عذر ارائه شده در این چارچوب قرار میگیرد یا نه. پس خلاصه اینکه اگر کسی مهلت قانونی برای اعتراض را از دست بدهد، هنوز یک شانس دارد: باید دلیل موجهی برای تأخیر خود به دادگاه ارائه کند و دادگاه هم صلاحیت دارد که این دلیل را بپذیرد یا رد کند. این قانون هم برای تجدیدنظر و هم برای فرجامخواهی کاربرد دارد.