بعد از این که یک پرونده در دادگاه کیفری یک شروع به رسیدگی شد، دیگر این دادگاه نمیتواند بگوید صلاحیت ندارد و پرونده را به دادگاه دیگری بفرستد، حتی اگر بعداً متوجه شود که پرونده در صلاحیت دادگاه دیگری بوده است. این قانون فقط مربوط به صلاحیت ذاتی دادگاههاست، نه صلاحیت محلی. یعنی اگر دادگاه کیفری یک ببیند که پرونده از نوعی است که باید در دادگاه دیگری مثل دادگاه انقلاب یا دادگاه نظامی رسیدگی شود، باز هم باید خودش به رسیدگی ادامه دهد و در نهایت رأی بدهد. حکم این ماده اجباری است و دادگاه چارهای جز صدور رأی ندارد.