بر اساس این ماده، شاکی، متهم و وکلای آنها موظفاند هرگونه اشکال یا اعتراضی را که نسبت به پرونده دارند، در فرصتی که دادگاه تعیین کرده به صورت کتبی به دفتر دادگاه تحویل دهند. منظور از این ایرادها مواردی است مثل این که بگویند تعقیب متهم به دلیل گذشت زمان ممکن نیست (مرور زمان)، یا این که دادگاه صلاحیت رسیدگی ندارد، یا قاضی پرونده باید عوض شود، یا این که عمل انجامشده اصلاً جرم نیست و قابل تعقیب نمیباشد. همچنین اگر معتقد باشند تحقیقات ناقص انجام شده یا مدارک تازهای وجود دارد که باید بررسی شود، یا این که ادله موجود برای محکومیت کافی نیست، باید همان موقع مطرح کنند. پس از پایان آن مهلت تعیینشده، دیگر هیچ اعتراض یا ایرادی از سوی این افراد پذیرفته نخواهد شد، مگر این که دلیل آن ایراد بعداً تازه پیدا شده باشد یا به وجود آمده باشد. مثلاً اگر سندی پس از مهلت کشف شود که قبلاً وجود نداشت، میتوان آن را مطرح کرد. نکته مهم دیگر این که تا پیش از تمام شدن آن مهلت، دادگاه حق ندارد پرونده را در جلسه مقدماتی (همان جلسهای که برای بررسی اولیه پرونده تشکیل میشود) مطرح کند. بنابراین دادگاه باید صبر کند تا مهلت تعیینشده به پایان برسد و سپس برای رسیدگی اقدام نماید.