در دعاوی کیفری، اگر یک شرکت یا مؤسسه (شخص حقوقی) متهم باشد، نماینده قانونی آن که در دادگاه حاضر میشود، هر چه بگوید به زیان آن شخص حقوقی، «اقرار» به حساب نمیآید. یعنی نمیتوان گفت چون نماینده فلان حرف را زد، پس شرکت گناهکار است. همچنین این نماینده نمیتواند سوگند یاد کند و سوگند او تأثیری در پرونده ندارد. هدف این قانون جلوگیری از این است که اشتباه یا فشار روی یک نماینده، به ضرر کل مجموعه تمام شود. در عمل، اظهارات نماینده فقط به عنوان یک دلیل عادی در کنار سایر دلایل بررسی میشود، نه یک اقرار قطعی.