این ماده به این میپردازد که چه زمانی میتوان از اطلاعات رایانهای به عنوان مدرک در دادگاه استفاده کرد. نکته کلیدی این است که اگر این اطلاعات توسط یکی از طرفهای دعوا یا شخص سومی که اصلاً از دعوا خبر ندارد تولید، پردازش، ذخیره یا ارسال شده باشد، باز هم قابل قبول است. اما شرط مهمی دارد: سیستم رایانهای یا مخابراتی که این دادهها از آن عبور کرده باید به درستی کار کرده باشد، به طوری که به صحت، کامل بودن، معتبر بودن و انکارناپذیری دادهها آسیبی نرسد. انکارناپذیری یعنی این که بعداً کسی نتواند ادعا کند آن داده را خودش تولید یا ارسال نکرده است. در عمل، این ماده به قاضی این امکان را میدهد که اگر سیستم فنی سالم بوده و هیچ دستکاری در دادهها صورت نگرفته، آن اطلاعات را به عنوان سند بپذیرد، حتی اگر تولیدکننده آن از جریان دعوا بیخبر باشد. مثلاً یک ایمیل یا پیامک که توسط شخص ثالثی ناآگاه از دعوا ارسال شده، در صورتی که زیرساخت فنی آن سالم باشد، میتواند در دادگاه مورد استناد قرار گیرد. هدف این ماده جلوگیری از رد مدارک رایانهای صرفاً به دلیل منبع غیرمرتبط یا ناآگاه آنهاست، تا زمانی که فرآیند فنی قابل اعتماد بوده باشد.