این ماده به بازپرس یا مقام قضایی اجازه میدهد در پنج حالت مشخص، رایانه، لپتاپ، موبایل یا هر دستگاه الکترونیکی را که احتمال دارد حاوی مدارک جرم باشد، توقیف کند. مثلاً وقتی اطلاعات داخل دستگاه به راحتی قابل دسترسی نیست، یا حجمش آنقدر زیاد است که نمیشود همه را سریع بررسی کرد، یا اینکه برای دیدن اطلاعات حتماً باید خود دستگاه روشن باشد و نرمافزارهای مخصوصش در دسترس باشد. همچنین اگر صاحب قانونی دستگاه (مثلاً مالک یا کسی که اجازه استفاده دارد) رضایت بدهد، یا امکان عکسبرداری و کپی از اطلاعات به دلایل فنی وجود نداشته باشد، یا اگر قرار باشد دستگاه در همان محل تفتیش شود به دادهها آسیب برسد، در این موارد توقیف دستگاه مجاز است. نکته مهم این است که توقیف به معنای ضبط فیزیکی دستگاه و خارج کردن آن از اختیار صاحبش است. این کار محدود به موارد ضروری شده تا هم به حریم خصوصی افراد کمتر تعرض شود و هم اطلاعات مهم از بین نرود. در عمل، بازپرس باید یکی از این پنج شرط را در پرونده احراز کند وگرنه نمیتواند دستگاه را توقیف کند و فقط مجاز به رویت و بررسی در محل است.