این ماده به بازرسان قضایی اجازه میدهد برای کشف جرم، به سیستمهای رایانهای و مخابراتی دسترسی پیدا کنند. منظور از تفتیش در اینجا فقط نگاه کردن به صفحه نمایش نیست، بلکه شامل سه اقدام مشخص است: اول ورود به خود سیستمهای رایانهای یا مخابراتی چه به صورت کامل و چه بخشی از آن، دوم دسترسی به وسایل ذخیرهسازی اطلاعات مثل فلاپی دیسک، سیدی، دیویدی یا کارت حافظه، و سوم به دست آوردن اطلاعاتی که قبلاً پاک شده یا رمزگذاری شدهاند. نکته مهم اینکه این اختیار فقط برای مواردی است که قانون اجازه تفتیش داده باشد، مثلاً در جرایم رایانهای یا پروندههای مهم. اگر بازپرس یا مأمور تحقیق بخواهد به اطلاعات رمزگذاری شده یا پاک شده دست یابد، باید ابزار فنی لازم را داشته باشد یا از متخصص کمک بگیرد. تخلف از این ضوابط میتواند ادله به دست آمده را بیاعتبار کند و مسئولیت انتظامی یا کیفری برای مأمور به همراه داشته باشد.