این ماده قوه قضائیه را ملزم میکند که بستر امنی برای تبادل اطلاعات میان مردم و دادگاهها ایجاد کند. منظور این است که وقتی شهروندی از طریق سامانههای الکترونیکی با محاکم ارتباط برقرار میکند، مثلاً دادخواست میدهد یا ابلاغیه دریافت میکند، باید اطمینان داشته باشد که اطلاعات دستنخورده، معتبر و غیرقابل انکار باقی میماند. برای این کار، قوه قضائیه موظف است ابزارهایی مانند امضای الکترونیکی، سامانههای احراز هویت (مثلاً از طریق رمز یا اثر انگشت) و روشهای تأیید اصالت اسناد دیجیتال را فراهم کند. تبصره این ماده تأکید دارد که قوه قضائیه باید یک مرکز صدور گواهی ریشه برای امضای الکترونیکی راهاندازی کند. این مرکز مانند یک دفتر ثبت مرکزی عمل میکند که کلیدهای دیجیتال را صادر و مدیریت میکند تا امضاهای الکترونیکی قابل اعتماد باشند. در عمل، این یعنی هرگاه سندی با امضای الکترونیکی رد و بدل میشود، طرفین بتوانند از صحت و هویت امضاکننده مطمئن شوند. اگر این زیرساختها فراهم نباشد، ارتباطات الکترونیکی قضایی از نظر قانونی مشکل پیدا میکند و ممکن است اعتبار اسناد دیجیتال زیر سؤال برود.