این ماده دربارهٔ وضعیتی صحبت میکند که شخصی به مراجع قضائی یا انتظامی مراجعه کرده و بگوید خودش وقوع یک جرم را دیده است. اگر آن جرم از نوع جرایم غیرقابل گذشت باشد - یعنی جرمی که جنبهٔ عمومی دارد و حتی اگر شاکی خصوصی هم نداشته باشد، دادستان میتواند تعقیب را شروع کند - و از سوی دیگر نشانهای هم وجود نداشته باشد که حرف این شخص را دروغ نشان دهد، همان ادعای او برای آغاز تحقیقات و تعقیب متهم کافی است. در این حالت لازم نیست مدارک دیگری هم جمع شده باشد. اما اگر کسی صرفاً خبر از وقوع جرم بدهد بدون آنکه خودش شاهد ماجرا بوده باشد، صرف گزارش او برای شروع تحقیق کافی نیست. در این صورت نیاز است که قرینه یا دلیلی در دست باشد که نشان دهد ادعای او درست است. یک استثناء هم وجود دارد: اگر جرم گزارششده از نوع جرایم علیه امنیت داخلی یا خارجی کشور باشد، حتی اگر گزارشدهنده شاهد عینی نباشد، باز هم تحقیقات شروع میشود.