پس از صدور رأی در دادگاه نظامی، محکوم علیه یا سایر اشخاص مجاز میتوانند به طور کلی دو مسیر را برای اعتراض طی کنند: یکی تجدیدنظرخواهی نزد دادگاه تجدیدنظر نظامی همان استان و دیگری فرجامخواهی در دیوان عالی کشور. اما این حق اعمال نمیشود مگر اینکه رأی صادره از نوع آرایی نباشد که قانون آن را قطعی اعلام کرده است. منظور از آرای قطعی، احکامی است که دیگر قابل شکایت عادی نیستند و پس از صدور، لازمالاجرا میشوند. تشخیص اینکه کدام رأی قطعی محسوب میشود، به مقررات دیگر قانون آیین دادرسی کیفری بستگی دارد. بنابراین، اگر رأی دادگاه نظامی در زمره احکام قطعی قرار گیرد، دیگر امکان تجدیدنظر یا فرجامخواهی وجود نخواهد داشت. به طور خلاصه، این ماده حق اعتراض به احکام دادگاههای نظامی را به رسمیت میشناسد اما آن را محدود به آرایی میکند که از حالت قطعی خارج باشند. دادگاه تجدیدنظر نظامی در همان استان صالح به رسیدگی به تجدیدنظر است و دیوان عالی کشور نیز به فرجامخواهی رسیدگی میکند. انتخاب هر کدام از این دو مسیر به نوع رأی و قانون حاکم بر پرونده بستگی دارد.