این قانون ضمانت اجرایی برای متهمانی است که در بازجویی تحت فشار روانی یا جسمی قرار میگیرند. یعنی اگر بازپرس یا مأمور تحقیق با شما بدرفتاری کند، فحش بدهد، سوالات القایی بپرسد (مثلاً بگوید «شما آن شب در فلان محل بودید، درست است؟» بهجای اینکه بپرسد «شب حادثه کجا بودید؟») یا سوالاتی بپرسد که ربطی به اتهام شما ندارد، شما مجبور نیستید به آنها پاسخ دهید. حتی اگر پاسخ بدهید، آن پاسخ در دادگاه قابل استفاده نیست و از اعتبار ساقط میشود. این ممنوعیت شامل بازجوییهایی هم میشود که با تهدید یا شکنجه همراه باشد. علاوه بر این، قانون یک نکته مهم دیگر را هم تضمین کرده: تمام جلسات بازجویی باید دقیقاً ثبت شود. یعنی روی صورتجلسه باید بنویسند بازجویی از ساعت چند تا چند طول کشیده و در چه تاریخی انجام شده. بعد هم باید شما (متهم) آن را امضا کنید یا اثر انگشت بزنید تا تأیید کنید که محتویات صورتجلسه با واقعیت مطابقت دارد. این کار جلوی جعل و تحریف اظهارات را میگیرد و به شما امکان میدهد اگر در بازجویی تخلفی صورت گرفته، بعداً به آن استناد کنید.