در زمان جنگ، دادگاههای نظامی برای انجام وظایف خود نیازمند امکاناتی مانند مکان، تجهیزات، نیروی انسانی و پشتیبانی لجستیکی هستند. بر اساس این حکم قانونی، تأمین تمام این نیازها بر عهده قرارگاه عملیاتی همان منطقهای است که دادگاه در آن تشکیل میشود. به عبارت دیگر، فرماندهان و مسئولان قرارگاه عملیاتی موظفاند هر آنچه دادگاه نظامی برای رسیدگی به پروندهها نیاز دارد، از جمله فضای اداری، وسایل ارتباطی، خودرو و سایر ملزومات را فراهم کنند. این تکلیف قانونی به دلیل شرایط ویژه زمان جنگ وضع شده است؛ در چنین شرایطی، دادگاهها باید سریع و بدون وقفه کار کنند و امکان تأمین امکانات از طریق مسیرهای اداری عادی وجود ندارد. بنابراین، قرارگاه عملیاتی به عنوان نزدیکترین واحد نظامی به میدان نبرد، مسئول مستقیم پشتیبانی از دادگاه میشود. در صورت کوتاهی یا خودداری قرارگاه از انجام این وظیفه، ممکن است مسئولان آن در برابر قانون پاسخگو باشند. توجه داشته باشید که این قانون تنها به زمان جنگ اختصاص دارد و در زمان صلح، تأمین امکانات دادگاههای نظامی از طریق مقررات عمومی و اداری انجام میشود. همچنین، منظور از «امکانات مورد نیاز» هر چیزی است که برای برگزاری جلسات دادگاه، نگهداری متهمان و انجام تشریفات دادرسی ضروری باشد.