در دعوای کیفری، معمولاً هزینههایی مثل حقالزحمه کارشناس، دستمزد مترجم یا پزشک، هزینه رفت و آمد شهود و انتشار آگهی پیش میآید. قانون میگوید که نه شاکی و نه متهم نباید بابت این هزینهها از جیب خود پول بدهند و این مخارج از بودجه قوه قضائیه تأمین میشود. اما یک استثنا وجود دارد: اگر خود شاکی درخواست داده باشد که مثلاً کارشناس بیاورند یا گواهی احضار شود، باید هزینه آن را طبق تعرفه رسمی و در زمانی که دادگاه تعیین میکند بپردازد. اگر شاکی با وجود دستور دادگاه از پرداخت این هزینه سر باز بزند، باز هم قوه قضائیه آن را میدهد تا کار متوقف نشود، ولی موضوع به دادستان گزارش میشود. دادستان از راه اجرای احکام مدنی، با توقیف و فروش اموال شاکی (به جز وسایل ضروری زندگی) معادل آن مبلغ را از او میگیرد و به حساب خزانه واریز میکند. در هر حال، متهم تحت هیچ شرایطی مجبور به پرداخت این هزینهها نیست. سه نکته دیگر هم هست: اول، اگر دادگاه تشخیص بدهد که شاکی توان مالی ندارد، باز هم هزینه از بودجه قوه قضائیه پرداخت میشود. دوم، در موارد فوری حتی پیش از پرداخت هزینه، اقدامات لازم انجام میشود. سوم، تعرفه رفت و آمد شهود را وزیر دادگستری تهیه میکند و رئیس قوه قضائیه تصویب مینماید.