این ماده دربارهٔ یکی از مجازاتهای تکمیلی در قانون آیین دادرسی کیفری است. وقتی دادگاه شخصی را از اقامت در یک مکان خاص منع میکند، در واقع به او دستور میدهد که از آن منطقه بیرون برود و دیگر در آنجا ساکن نشود. این حکم اغلب برای افرادی صادر میشود که حضورشان در آن محل ممکن است نظم عمومی یا امنیت دیگران را به خطر بیندازد، مثلاً در پروندههای مربوط به نزاعهای محلی یا جرائم سازمانیافته. پس از صدور حکم، دادگاه مراتب را به نیروی انتظامی همان محل اعلام میکند تا اجرای حکم را تضمین کند. همچنین به سایر نهادهای مرتبط مانند سازمان ثبت احوال یا شهرداری هم ابلاغ میشود تا از ثبت اقامتگاه آن شخص در آن منطقه جلوگیری شود یا اقدامات لازم دیگر انجام گیرد. تخلف از این حکم میتواند به عنوان جرم تمرد یا مانع اجرای حکم دادگاه تلقی شود و مجازات جداگانهای به دنبال داشته باشد.