این ماده به قاضی اجرای احکام کیفری اجازه میدهد در شرایط خاص به کسانی که به تبعید یا اقامت اجباری محکوم شدهاند، مرخصی بدهد. منظور از تبعید این است که فرد باید از محل زندگی خود به شهر دیگری برود و در آنجا بماند. اقامت اجباری هم یعنی شخص ملزم است در یک مکان مشخص سکونت داشته باشد. قاضی برای اعطای مرخصی باید دو شرط را رعایت کند: اول اینکه ضرورت داشته باشد و دوم اینکه از محکومعلیه تأمین مناسب (مثل وثیقه یا کفالت) بگیرد تا تضمینی برای بازگشت او وجود داشته باشد. همچنین قاضی موظف است مفاد ماده ۵۲۰ همین قانون را که درباره ضوابط عمومی مرخصی محکومان است، رعایت کند. این مرخصی معمولاً برای مواردی مثل درمان، شرکت در مراسم خانوادگی یا حل مشکلات شخصی در نظر گرفته میشود.