این حکم ناظر بر وضعیتی است که دادگاه برای فردی مجازات تبعید یا اقامت اجباری تعیین کرده. در چنین مواردی، پس از قطعی شدن حکم، محکومعلیه باید به دادسرایی فرستاده شود که در محدوده جغرافیایی محل اجرای حکم قرار دارد. به عبارت دیگر، دادسرای مقصد مسئولیت اجرای این مجازات را بر عهده خواهد داشت. منظور از «تبعید» فرستادن شخص به شهری غیر از محل سکونتش است و «اقامت اجباری» یعنی فرد مجبور میشود در مکانی مشخص و تحت نظارت مقامات قضایی سکونت کند. در هر دو حالت، فرد محکوم باید خود را در اختیار دادسرای محل اجرای حکم قرار دهد تا فرایند اجرا آغاز شود.