این ماده به زندانیان محکوم شده این امکان را میدهد که در صورت خوشرفتاری و شرکت در برنامههای بازپروری، هر ماه تا سه روز مرخصی بگیرند. برای این کار باید ضمانت کافی (مثلاً وثیقه یا کفالت) بدهند. اگر زندانی دچار بیماری سخت شود یا یکی از بستگان درجه یک مثل پدر، مادر، همسر یا فرزندش فوت کند یا فرزندش ازدواج کند، میتواند با تشخیص دادستان تا پنج روز مرخصی بگیرد. در این موارد خاص، اگر نتواند ضمانت بدهد، با همراهی مأمور حداکثر یک روز در ماه و هر بار ده ساعت از زندان خارج میشود. زندانیانی که شاکی خصوصی دارند، اگر دادستان یا قاضی اجرای احکام تشخیص دهد که مرخصی به جلب رضایت شاکی کمک میکند، میتوانند علاوه بر مرخصی معمول، یک بار دیگر تا هفت روز مرخصی بگیرند. اگر بتوانند بخشی از خسارت شاکی را بپردازند یا رضایت او را جلب کنند، این مرخصی هفت روزه فقط یک بار دیگر تمدید میشود. همچنین محکومانی که قانون اجازه تعلیق مجازات به آنها نمیدهد، بعد از تحمل یکسوم حبس و با رعایت شرایط اصلی ماده، میتوانند هر چهار ماه تا پنج روز مرخصی بگیرند. رئیس قوه قضائیه هم میتواند در مناسبتهای ملی و مذهبی، سالی دو بار و فراتر از سقف قانونی، به زندانیان واجد شرایط مرخصی بدهد. ولی کسانی که بر اساس شرع باید همیشه در زندان بمانند (مثل محکومان به حبس ابد در برخی جرائم)، از این مرخصیها استفاده نمیکنند. جزئیات دقیق امتیازبندی برنامههای اصلاحی و نحوه اعطای مرخصی هم در آییننامهای تعیین میشود که سازمان زندانها تهیه و رئیس قوه قضائیه تصویب میکند.