این ماده به قاضی اجرای احکام اجازه میدهد که در شرایط خاصی اجرای مجازات را به تأخیر بیندازد. این تأخیر یک حق نیست که محکومعلیه بتواند آن را مطالبه کند، بلکه تصمیم با قاضی است و او بر اساس تشخیص خود میتواند دستور تعویق بدهد. موارد تعویق شامل بارداری، تا شش ماه پس از زایمان، و در دوران شیردهی حداکثر تا دو سالگی کودک است. همچنین اگر مجازات شلاق باشد و زن در دوران عادت ماهانه یا استحاضه (خونریزی غیرعادی رحمی) به سر ببرد، اجرای آن تا پاک شدن به تأخیر میافتد. نکته مهم این است که تعویق به معنی لغو مجازات نیست، بلکه فقط زمان اجرا را جابهجا میکند. برای نمونه، زنی که باردار است تا پس از زایمان و حتی تا دو سال بعد اگر شیر میدهد، مجازاتش اجرا نمیشود، اما پس از پایان این دوره، حکم باید اجرا شود. همچنین در مورد شلاق، اجرا فقط تا پایان دوران قاعدگی یا استحاضه عقب میافتد و بعد از آن قابل اجراست. این ماده بیشتر جنبه انسانی و بهداشتی دارد و به وضعیت جسمی خاص زنان توجه میکند. قاضی اجرای احکام موظف است این موارد را در نظر بگیرد و اگر محکومعلیه زن در یکی از این شرایط باشد، نمیتواند بدون توجه به آن مجازات را اجرا کند. تخلف از این دستور میتواند موجب مسئولیت انتظامی یا کیفری برای قاضی شود.