قاضیای که اجرای حکم کیفری به او سپرده شده، اگر تشخیص بدهد که حکم از نظر قانونی قابلیت اجرا ندارد — مثلاً به خاطر نقص در رأی یا اشکال قانونی — نمیتواند خودسرانه از اجرا خودداری کند. وظیفه دارد موضوع را به دادستان اطلاع بدهد و سپس به دادگاهی که رأی قطعی را صادر کرده گزارش کند. تصمیم نهایی با همان دادگاه است و قاضی اجرا موظف است مطابق نظر دادگاه عمل کند. این ماده تضمین میکند که اجرای احکام کیفری یکطرفه و بدون نظارت نباشد. اگر قاضی اجرا به موردی برخورد کند که حکم را قابل اجرا نمیداند، راهکار قانونی مشخصی دارد: گزارش به دادستان و ارجاع به دادگاه صادرکننده رأی. دادگاه پس از بررسی، تکلیف اجرا یا عدم اجرا را روشن میکند. در عمل، این حکم جلوی توقف خودسرانه اجرای احکام را میگیرد و در عین حال به قاضی اجرا اجازه میدهد اگر ابهام یا ایراد قانونی جدی میبیند، آن را از طریق مرجع قضایی بالاتر حل کند. دادستان هم در جریان قرار میگیرد تا نظارت بر حسن اجرا حفظ شود.